portretten in Velp

Op de opening bij ‘Nieuwe Ruimte in de oude bibliotheek van Velp. De ruimte is een platte kale doos met een laag systeemplafond in een nieuwbouw winkelcentrum. Nieuwbouw uit de jaren 70, wat ik nog steeds nieuwbouw blijf noemen. De tentoonstelling ‘het portret’ is een groeps, met veel deelnemers (45) en er was veel publiek die zondag (19-8). De aandacht richt zich dan eenvoudiger op de mensen, om er naar te kijken en te luisteren. Willemien hoorde: -“Bent u ook kunstenaar? – Ja, maar ik hang hier niet”.

circus van de vrijheid

Foto’s Rob Herstel ©

Dit is eigenlijk gewoon kunst, dacht ik. Of beter; dit is kunst, toen ik drie jongens zag die met behulp van een wip de lucht in werden geschoten en zag zweven. Aan het begin van de zomer ging ik naar het Cirque de la Liberté op wat heet ‘de stadsblokken’ in Arnhem. Ik hou niet van circus.
De voorstelling heette Bloes en was babyroze en babyblauw van kleur. Een aaneenschakeling – met een licht thema – van kolderiek, slapstick, muziek en acrobatiek. En dat op een droomlocatie, een overwoekerde industriehaven aan de overkant van Rijn. Het Cirque is totaaltheater dat je helemaal inpakt. Bij het zien van de act van de jongens zag ik de doelloze combinatie van durf en lichaamsbeheersing.  En ervoer ik levensgevaar, zinloosheid en bovenal vrijheid.

hondsdagen


Het is knetterheet, ik doe een ijsklontje in mijn koffie en blijf binnen. Ik ga door mijn boeken, mijn boekenkasten. Veel kunstboeken, catalogi die ik nooit meer inkijk, hooguit snel doorblader als een flipboek. Flippen. Toen ik 30 jaar geleden afstudeerde had een catalogus een soort van trots. Maar het werd inflatoir; de kosten van de fotografie, de lithografie en het drukwerk werden lager en dus werd er meer gedrukt. Net als met de geldontwaarding: nog meer geld drukken. Het opruimen maakt me een beetje triest. Het bewaren is net zo zinloos geworden als het weggooien. De (beeldende) kunst die zich vastlegt in boeken, die wil overleven in boeken: het is vaak alleen maar ijdelheid. IJdeltuiterij zou Komrij zeggen. Turkentassen vol breng ik naar de papiercontainer om de hoek. De boeken waar ik in sta, ik bedoel mijn/ons werk in staat, bewaar ik nog even.

de kunst van de Algemene Periodieke Keuring


Bij garage Bilal aan de Nieuwe Kade was ik (weer) voor de autokeuring. In de garage lopen kippen en een krielhaan, gewoon als op een boerenerf. Er zijn muurschilderingen en er hangen reproducties van schilderijen, foto’s, originele kunstwerken en ingelijste religieuze teksten (koranverzen?). Bilal, een ex-bokser beweegt traag en blijft kalm. Hij rookt, heeft altijd een sigaar in zijn mond, zijn mondhoek. Een cowboy uit een film van Serge Leone, die mij oefent in geduld. Hij gebruikt dan ook niet veel woorden. Een dag eerder vroeg ik hem of hij een deuk uit mijn deur kon halen. Hij pakte een visitekaartje van een man: die moest ik bellen. Dat deed ik maar vond hem nogal duur. Toen ik dat Bilal vertelde zei hij: “Ik kan het ook doen, gewoon van binnen terug duwen. Hij doet het”. En hij wees naar zijn hulpmonteur. Ik zei; “okay”.

zen van de Algemene Periodieke Keuring


Voor de autokeuring ga ik altijd naar Garage Bilal. Het is niet nodig een afspraak te maken, je moet gewoon wachten en om je heen kijken.
Op zijn kantoor hangt een ingelijste tekst, onder anderen.

GRATIS ORDE

In de Heemtuin in Leiderdorp is ieder jaar van mei tot november een beeldententoonstelling.
Het thema in 2018 is ‘Chaos in Orde’.
Chaos als potentieel, als ongestructureerde creatieve energie die nog alle kanten op kan. Beeldende Kunst is vaak een strijd tussen orde en chaos. Een zoektocht naar schoonheid. Zonder magie en vraagtekens verliest kunst zijn kracht. De beste manier om chaos te veroorzaken is alles te regelen (Karel Boullart) en het is de taak van de kunst om weer chaos in de orde te brengen (Theodor Adorno).

vGtO heeft gelezen, gestudeerd over orde, over chaos.
Over de theorie; lees hier.
De complexiteit, de (schijnbare) chaos en de theorieën daarover zijn zelf ook zeer complex. Met een dusdanig hogere wiskunde die voor ons gewone stervelingen nauwelijks te bevatten is.
Des te fascinerender: de schijnbare chaos of de rand van chaos, daar waar de vernieuwing ontstaat, die bestaat in een enorme complexe samenhang van het meest uiteenlopende.
Op ons atelier staat een piepschuim sculptuur gekocht op een vlooienmarktje. Een exotisch (Chinees?) landschap met rotsen, planten, vogels en vlinders.
De vlinder – van de anekdote uit de chaostheorie- die met zijn de vleugelslag de doorslag kan geven tussen mooi weer en een orkaan in Texas. Het kleinood als voorbeeld over complexiteit. Over hoe een kleine ingreep in de natuur tot grote chaotische ecologische gevolgen kan leiden. Over de kunst van een rekenfout. Over de kunst van het ontregelen. Over de vlinder op de smeltende ijsberg in een waterpartij in Holland.
vGtO maakt een uitvergroting van de tweedehands sculptuur op een ijsberg van piepschuim, meer dan manshoog.
In de heemtuin staan borden die wijzen in de richting van het beeld met de tekst, een term afkomstig uit de de theorie van ‘the edge of chaos’:
GRATIS ORDE.

zoals het hoort

Zondag naar kasteel Roosendaal geweest. Met partner. Als onderdeel van de kunstmanifestatie  ‘een zacht geruis’. Het was verplicht aan een rondleiding deel te nemen. En dan ontstaat bij mij een beeld van keurige middenklassers die volgzaam feiten, data en hier en daar een anekdote tot zich nemen. Ik was geboeid en dat verraste me; wordt ik dan toch ook ouder? In het kasteel was werk te zien van Aline Eras, de groep had er geen belangstelling voor maar ik kwam er speciaal voor. Dat ligt ook wel aan het werk van haar. Het valt nauwelijks op in paleizen of kastelen met rariteitenkabinetten, pronkkasten en stijlkamers. Het past perfect in een wunderkammer. Ze maakt tekeningen van schelpen en betekent de doodgewone kiezelstenen uit het grindpad van het kasteel met melancholische portretten. Het is nooit en nergens een anachronisme en dat is een bijzondere kwaliteit. Daarna zijn we friet gaan eten in Snackbar de Saks met eigenlijk veel te veel mayonaise.

fine Arts forever


Op 3 april – de dinsdag na Pasen – is Arno Arts dood gegaan.
Hij was de man van vGtO-Terry en een wereldberoemd kunstenaar. En niet alleen in Arnhem.

Twintig jaar geleden vierde hij zijn vijftigste verjaardag.
Groot, groots in de grote zaal van de Jacobiberg. Een feest van honderden mensen was moeilijk te bekostigen voor Arno, daarom verzonnen Terry en ik een list. We bedrukten honderd T-shirts die we tijdens het feest verkochten. De opbrengst was voor het goede doel; Arno Arts Zonder Grenzen.
Hoewel sommige mensen op het feest beweerden dat zij reeds geld hadden gegeven aan Artsen Zonder Grenzen was de actie toch geslaagd. En de opbrengst welkom.
Later maakte ik een borduurwerk van het logo voor Arno. Zo kon hij het als een badge op een kledingstuk naaien. Maar daar was hij niet blij mee, zo vertelde hij mij eerlijk. De woordgrap die verwees naar het beroep Arts als doctor in de medicijnen kon hij niet waarderen. Zijn imago en werk met zijn naam verwijzend naar The Arts, de Kunst mocht niet aangetast worden. Akkoord.
Maar toch, voor Terry en mij verwijst het Arno Arts zonder Grenzen veel meer naar Arno als persoon. Naar een man wiens geestdrift, ideeën, werklust, en energie werkelijk oneindig zijn.
Zijn werk komt voort uit een grenzeloos enthousiasme. Maar het werk gaat nooit óver de grens. Daarvoor is het, daarvoor is Arno te liefdevol. Wás Arno te liefdevol.